Saturday, 4/7/2020 UTC+2
Warmia płaszcze damskie – huna, jass, getex

Zakażenia górnych dróg oddechowych u dziecka

Zakażenia górnych dróg oddechowych u dziecka

Post by relatedRelated post

Zakażenia górnych dróg oddechowych u dziecka

Do zakażeń górnych dróg oddechowych na­leżą: nieżyt nosa, zwany popularnie katarem, oraz zapalenie gardła i migdałków podniebiennych. Ostre zakażenie górnych dróg od­dechowych jest najczęstszą chorobą wieku dziecięcego i niewiele jest takich dzieci, któ­re nie przechodziłyby go kilka razy w roku.

Nieżyt nosa — katar jest wywołany różnego typu wirusami. Dochodzi w nim do uszko­dzenia błony śluzowej nosa, jej obrzęku oraz tworzenia się zapalnej wydzieliny śluzowej. Katar u niemowląt objawia się nie tyle obfitą wydzieliną, ile niedrożnością nosa spowodo­waną obrzękiem błony śluzowej. Utrudnia to ssanie i prawidłowe oddychanie. Dziecko nie ma apetytu, gorzej śpi, jest niespokojne, mo­że mieć wolne stolce i wymioty oraz podwyż­szona temperaturę. Częstym powikłaniem jest zapalenie ucha środkowego lub proces chorobowy schodzi „w dół” i rozwija się zapa­lenie dolnych dróg oddechowych.

Zapalenie gardła najczęściej łączy się z nieżytem nosa i charakteryzuje się zaczer­wienieniem i rozpulchnieniem błony śluzowej gardła i migdałków. Objawia się bólem, dra­paniem i suchością w gardle, kaszlem, cza­sem zapaleniem spojówek. Objawy są wyra­źniejsze u dzieci starszych. U niemowląt i małych dzieci dominują objawy ogólne. Zapalenie jamy nosowo-gardłowej wywo­łane jest najczęściej przez wirusy, a także przez bakterie. Zakażenie może rozszerzyć się z nosa na zatoki przynosowe. Zapalenie zatok (szczękowych, czołowych, sitowych, klinowych) trwa zwykle dłużej niż zwykły ka­tar. We wczesnym dzieciństwie jedynie zato­ki szczękowe i sitowe są na tyle rozwinięte, ze mogą ulec zakażeniu. Zatoki czołowe i klinowe rozwijają się stopniowo dopiero od ukończenia lat 6. Stan zapalny objawia się przewlekłym ściekaniem wydzieliny śluzowej lub ropnej po tylnej ścianie gardła, co często jest przyczyną uporczywego kaszlu po poło­żeniu się do łóżka lub rano po przebudzeniu się. Zwykle pojawia się podwyższona tempe­ratura, ból głowy, złe samopoczucie. Dzie­cko, po zbadaniu przez laryngologa, powinno mieć troskliwą opiekę, jednakową temperatu­rę pomieszczeń, racjonalne odżywianie i wi­taminy. Sposoby leczenia są różne, metodę ustali lekarz w zależności od charakteru zmian zapalnych i ich umiejscowienia. W za­paleniu zatok szczękowych czasami konie­czna jest punkcja z odciąganiem treści rop­nej. Leczenie może być długie.

Zapalenie migdałków podniebiennych (angi­na). Migdałki podniebienne i migdałek gard­łowy (trzeci migdał) zbudowane są z tkanki chłonnej, podobnie jak węzły chłonne. Po­większają się w czasie zakażenia, ponieważ współdziałają w zwalczaniu zarazków i wy­twarzaniu odporności. U zdrowego dziecka migdałki powiększają się stopniowo do 9 — 10 roku życia, a następnie powoli zmniejsza­ją się. Powiększone migdałki nie są chorobą i nie stanowią wskazania do ich operacyjnego usunięcia. Tylko w wyjątkowo rzadkich przypadkach zachodzi taka potrzeba. Migdałek gardłowy (trzeci migdał) jest to skupienie tkanki chłonnej w miejscu, gdzie przewody nosowe łączą się z gardłem. Jeśli jest on znacznie powiększony, blokuje jamę nosowo-gardłową, powodując oddychanie przez usta i chrapanie. Uniemożliwia tez spływanie śluzu i ropy z nosa oraz wpływa na dłuższe utrzymywanie się stanu zapalnego w zato­kach. Jeśli tzw. trzeci migdał jest przyczyną stałej niedrożności nosa lub bardzo częstych i opornych na leczenie zakażeń, trzeba usu­nąć go operacyjnie.

Angina jest częstą chorobą u dzieci. Istnieje wiele odmian angin, które mogą być wywo­łane różnymi czynnikami (bakterie, wirusy, grzyby), dlatego chore dzieci wymagają zba­dania przez lekarza. Ciężką anginę wywołują bakterie zwane paciorkowcami. Charaktery­styczne jej cechy to wysoka temperatura (do 40°C), ból przy przełykaniu, żywo-czerwone rozpulchnione migdałki, pokryte czopami lub rozległymi nalotami ropnymi, obrzęk okoli­cznych węzłów chłonnych (szyjnych, pod-szczękowych). Choroba ta wymaga inten­sywnego leczenia ustalonego przez lekarza, a prowadzonego co najmniej przez 7 — 10 dni. Nie można anginy lekceważyć, ponieważ nie leczona wywołuje powikłania takie jak: zapalenie stawów, mięśnia sercowego, ucha i nerek.

Zakażenia górnych dróg oddechowych u dziecka
0 votes, 0.00 avg. rating (0% score)
About